Mieke analyseert

Testen van het Ariane motorframe bij TNO

Ik heb hier al vaker gezegd dat ik het leukste beroep van de wereld heb. Het is afwisselend, ik mag me uitleven op de meest fantastische onderwerpen en ik kom op plekken die je niet zou kunnen verzinnen. En soms krijg ik opdrachten die ik eigenlijk niet af kán slaan.

Rond september vorig jaar kwam de redactie van TNO magazine naar me toe of ik in 2009 voor iedere uitgave een visueel artikel wilde maken. Dat zouden er minimaal acht zijn. Na wat heen en weer gepraat -het is nogal een opdracht en ik had met mezelf afgesproken dat ik er niet méér bladen bij zou nemen- heb ik toch ja gezegd. De opdrachten die ik mocht doen zijn natuurlijk zo heel erg wat ik leuk vind, dat ik toch wel in een lastig pakket met mezelf kwam als ik hierop nee zei!

Vanaf het eerste nummer van 2009 is TNO magazine helemaal vernieuwd. In plaats van vier gespecialiseerde uitgaven per nummer komt er nu één magazine. Dit zorgt voor een eenduidig beeld naar buiten toe en voorkomt dat lezers potentieel interessante verhalen missen omdat ze de verkeerde uitgave hebben gekregen. In de artikelen die ik voor TNO magazine maak, komen interessante en bijzondere projecten van TNO aan bod die op een andere manier veel minder impact zouden hebben.

Ondertussen ben ik al aan mijn derde artikel voor ze bezig. De eerste publicatie is al geweest, maar die was in het interne magazine van TNO, High Five. Van dit artikel kan ik jullie daarom nog niks laten zien, maar naar alle waarschijnlijkheid komt die later dit jaar wel in TNO magazine. De tweede wordt nu gepubliceerd. Ik mocht hiervoor in het motorframe van de Ariane 5 raket staan!

Ariane 5, onderdeel van het Europese Arianeprogramma, wordt ontwikkeld en geconstrueerd door de ESA. De raketten worden grotendeels gebruikt om commerciële kunstmanen te lanceren. DutchSpace,  ooit ontstaan uit Fokker, maakt een groot deel van de onderdelen voor de raket. De onderdelen moeten natuurlijk aan de hoogste veiligheidseisen voldoen, je wilt niet dat zo'n raket onverwacht uit elkaar spat. Een van de zwaarste testen die gedaan kan worden is het testen van het motorframe die de raketmotor van de Ariane op zijn plek houdt.

 

De laatste keer dat deze test werd gedaan is in 1996 door Fokker zelf. Zo'n uitgebreide test doe je het liefst maar één keer: het is verschrikkelijk duur en het opbouwen van een installatie die zo'n test mogelijk maakt heeft nogal wat voeten in aarde. Nu waren er echter zoveel veranderingen dat een grote test noodzakelijk was. Omdat DutchSpace nu zelf de onderdelen maakt, moet een onafhankelijk instituut de testen doen.

Er zijn maar weinig instituten in Europa die zo'n test aankunnen, TNO is er een van en zij kreeg de opdracht. Vanaf oktober vorig jaar is een projectteam in een grote loods in Delft de stellage aan het opbouwen. De komende paar weken wordt er getest, waarbij men vooral kijkt naar de druk- en trekkrachten. De stellage kan veel grotere krachten op het motorframe uitoefenen dan dat het ooit in werkelijkheid moet ondergaan en tegelijkertijd kunnen de testen met een grote precisie worden uitgevoerd.

 

De redactie van TNO magazine en de projectleider van de testopstelling waren verschrikkelijk blij met mijn artikel . Vorige week donderdag zijn twee leden van de raad van bestuur van TNO, samen met mensen van het ministerie van OCW, bij de testopstelling wezen kijken. Als uitleg kregen ze mijn artikel in de vorm van een A2 poster mee.

 

Aan het einde van de testperiode wordt het geteste motorframe uit elkaar getrokken en in elkaar geduwd. Ik ga vragen of ik erbij mag zijn als ze dat doen!

GNSI Conference, ZBrush en de laatste lootjes

Ik zit hier in mijn kamer op een echte "dorm", het is half elf 's ochtends, terwijl buiten de cicaden zoemen alsof ze een generator moeten aandrijven. Gisteren had ik eindelijk mijn workshop en het is zo gegaan als dat ik hoopte.

In eerste instantie hadden zes mensen zich ingeschreven voor mijn workshop, voornamelijk omdat de meesten niet wisten wat ZBrush is. In de loop van de week, ik had her en der wat laten zien en tijdens de digitale studio presentatie kon ik vertellen wat het mij opleverde, bleek dat meer en meer mensen de workshop wilden volgen. Uiteindelijk was er maar plek voor 12 mensen, dus daar is het bij gebleven.

In de workshop wilde ik de mensen een bruine kikker laten maken. Normaal gesproken gebruik ik meerdere programma's om te komen tot een uiteindelijk product, maar omdat ik deze hele workshop over ZBrush wilde laten zijn, zouden we ook de basis in ZBrush maken. De voorbereiding voor de workshop heb ik jullie al in een eerdere post laten zien, we zouden een bruine kikker uit mijn tuin als basis gebruiken, zodat we een goede referentie hadden.

We zijn dus gestart met het opbouwen van de kikker in ZBrush, hieronder een serie daarvan:




Met als uiteindelijk resultaat zoiets als dit:
 

De resultaten van de cursisten waren zacht gezegd ietsje anders, maar ik heb hele mooie pijlgifkikkers gezien, kameleons, hagedissen en sommige dingen die je in je nachtmerries nog niet zou willen tegenkomen ;-). In ieder geval, ik merkte dat iedereen de applicatie eigenlijk heel makkelijk oppikte en dat de meesten helemaal verzonken waren in het werk. Ik had een hele dag voor de workshop en die vloog voorbij.

Na afloop is iedereen even gaan slapen op de dorm om later de stad in te gaan voor een borrel en wat eten.

Even iets leuk tussendoor: terwijl ik dit aan het schrijven ben, hoor ik vrijwel direct naast me, het raam staat open en ik kijk uit over een soort van parklandschap, een indringende fluittoon van een vogel. Omdat ik die al de hele week hoor wilde ik nu toch eens uitvinden welke vogel dat is. Hier het resultaat!

Het is een kardinaal! Hoewel ook hier natuurlijk mussen en spreeuwen zitten, heb ik al een hoop vogels gezien die typisch zijn voor dit gebied. Vanmiddag gaan we misschien de watervallen hier bezoeken en ik hoop dan nog wat meer te kunnen zien.

In ieder geval, terug naar gisteren. Uiteindelijk zijn we gaan eten bij een Mexicaan. In Nederland zou vrijwel iedereen aan het restaurant voorbij zijn gelopen: het zat op de hoek van een drukke straat, zag er van buiten uit als een cafetaria en de tafeltjes waren ook zoals je op zo'n plek verwachtte. Maar het eten was verrassend goed. Langzamerhand druppelde iedereen binnen en op een gegeven moment was er best wel een grote groep. Doordat ik echter de hele week best wel veel gedaan had en ik mijn eigen workshop net achter mijn kiezen had, zakte ik zo rond een uur of negen helemaal in. Clara Richardson bracht me terug naar de dorm, nadat ik eerst uitbundig vaarwel werd gezegd door mensen die de volgende ochtend vroeg zouden vertrekken. I am one of the family now!

Vandaag is een rustige dag, hoewel er nog workshops zijn, heb ik me niet ingeschreven. Clara en Frank Ippolito gaan misschien vandaag naar de watervallen en misschien ga ik mee. Maar het kan ook zo zijn dat ik een paar stevige schoenen aantrek en er zelf op uit ga. Ithaca is mooi en Ithaca College waar we verblijven licht bovenop een berg: we kijken uit over een soort rivierdal met daarin de stad Ithaca. Ik ben ook nog niet naar Cornell University geweest, behalve dan voor het banket (waar ik vleermuizen zag vliegen! Een veel grotere soort dan bij ons), maar dat is misschien iets voor een volgende keer.

GNSI Conference, silver point en Modo

Het is donderdagavond en ik ben net terug van een etentje met een aantal mede-illustratoren bij een Thais restaurant. Vandaag was zoals, eigenlijk elke dag, een erge leuke dag. Gisteren heb ik vooral veel klusjes gedaan. Morgen geef ik een workshop en natuurlijk wil ik wel dat die soepel verloopt. Nu denk ik dat ik me daar eigenlijk geen zorgen over hoef te maken, maar de zenuwachtigheid knaagt natuurlijk altijd. Dus de hele ochtend wezen oefenen met een aantal dingen die ik mijn cursisten wil laten zien. De middag heb ik ZBrush en Modo op de pc's voor de cursisten geïnstalleerd.

Modo omdat vandaag Chuck Carter daar een workshop in gaf en hij pas vandaag in Ithaca zou zijn. Chuck is een van de eerste illustratoren die in National Geographic is gepubliceerd en hij werkt tegenwoordig vooral voor de gaming industrie.
's avonds was er een banket waarbij vele GNSI leden werden geëerd. Na afloop vroegen een aantal illustratoren of ik mee de stad inging, het werd een hele gezellige avond. Het bleek dat er, buiten mij om, nogal gelobbied is om mij voor deze conferentie naar de VS te krijgen! Ik had al een erg goed gevoel over het feit dat ik hier nu ook zit, maar na gisterenavond is dat niet meer stuk te krijgen! In ieder geval, uiteindelijk toch niet al te laat gemaakt, vanochtend moest ik er weer vroeg uit voor de eerste workshops.

's ochtends had ik een workshop Silver point, in het Nederlands zilverstift. Silver point is een techniek waarbij je met een fijne en scherp geschuurde stift van zilver op geprepareerd papier tekent. De techniek werd honderden jaren geleden gebruikt door schilders als Rembrandt en Vermeer om de ondertekening van hun schilderijen op te zetten, maar is in de loop van de eeuwen vooral gebruikt voor zeer subtiele illustraties. Het zilver in de illustratie krijgt na verloop van tijd een eigen patina door het verweren van het zilver, wat de illustraties een volkomen eigen gevoel geeft. Voor de rest kun je het beschouwen als een soort potloodtekeningen. In een ochtend mochten we proberen om een zelf gekozen onderwerp, er lagen wat bladeren, ranken van klimplanten, veren en nog wat andere dingen, te tekenen. Ik ben naar buiten gelopen en vond daar een allium die helemaal perfect was om te tekenen. Ik wist niet of het me zou lukken om de tekening af te krijgen, want effectief hadden we maar anderhalf uur, maar het is me gelukt. Dat was maar weer een bewijs dat je als freelancer leert om heel snel te zijn als dat nodig is!

De workshop werd gegeven door Gerald Hodge, een emiritus professor in de kunsten aan de universiteit van Michigan en zijn dochter. De man is gespecialiseerd in zilverstift en maakt buitengewoon mooi werk. Hieronder de dochter die uitlegt hoe je een zilveren stift moet schuren en bewerken om er goed mee te kunnen tekenen en daaronder de klas in zijn geheel (behalve ikzelf). Gerald Hodge houdt mijn illustratie vast en de allium die als model diende.

Daarna was de modo workshop. Ik heb wel wat geleerd, maar het was vooral erg prettig om Chuck Carter eindelijk een keertje in werkelijkheid te zien en dat gevoel was wederzijds. Wij hebben afgesproken dat we in de nabije toekomst samen gaan werken, ik ben heel erg benieuwd!

GNSI Conference, de dagen vliegen voorbij!

Ik had het zo mooi gepland... Iedere dag een entry op mijn blog, dat moet lukken.

Nou, nee dus. Mijn hele schema blijkt volledig vol te zitten, maar het is wel verschrikkelijk leuk!
Vanmiddag spontaan een presentatie gegeven samen met Britt Griswold, Frank Ippolito en Larry Lavendel over de "must-haves" voor een digitaal atelier. En alles werd met enthousiasme ontvangen, mijn Cintiq tablet werd bijna uit mijn handen gerukt! Verder veel nerdy stuff, waar volgens mij de helft van het publiek weinig van begreep, maar iedereen vond het wel leuk.

Nu net kom ik van een veiling af waar leden van de GNSI eigen werk (soms zelfs genant werk: een drieluik met histige my little ponies bijvoorbeeld) en andere spullen veilden. Hilarisch aan elkaar gepraat doro Larry Lavendel en John .. (achternaam vergeten).

Vanochtend een hele rit met een aantal paleontologische illustratoren doorgebracht. Ik merk dat veel van wat de illustratoren hier doen overeenkomt met wat ik doe. Behalve dan dat de meesten hier nog volledig traditioneel werken! Dus velen benadrukken zaken als perspectief en verhoudingen, terwijl dat voor mijn werk eigenlijk helemaal niet meer uitmaakt.

Diana Marques had het over het maken van achtergronden voor animaties en hoeveel problemen dat nog kan opleveren, vooral eigenlijk door het feit dat plannen vaak veranderd worden. Verder veel interessante verhalen gehoord over het reconstrueren van uitgestorven planten en de technieken die de verschillende illustratoren daarvoor gebruiken.

Gisteren twee fantastische lezingen gehad. Een was door Warren Allmon, de directeur van het Natural History Museum in Ithaca en de ander door James Gurney, de auteur van Dinotopia. 's middags de hele tijd bezig geweest om mijn internet connectie voor elkaar te krijgen in mijn "dormroom".

Zo'n middag vliegt voorbij en 's avonds was er een tentoonstelling van verschillende werken van leden van de GNSI. Ik had geen werk ingezonden: het verschepen van de twee illustraties naar Albany voor de opening in april van de Focus on Nature tentoonstelling was al een crime, de enige andere optie was ze meenemen in het vliegtuig en dat was ook niet echt te doen. In ieder geval, hier een aantal foto's van die tentoonstelling, ik beloof morgen met interessantere foto's te komen!

Mike Rothman is een bekende illustrator van prehistorische landschappen en vooral gespecialiseerd in prehistorische planten. De ventilator in mijn dormroom is van hem en erg nodig. Hoewel het hier niet zo warm is als ik vreesde, is 28 graden toch best wel warm.

Dit is een stuk van Frank Ippolito, volledig gemaakt in Photoshop. Het is een illustratie van een verwant van de velociraptor en in werkelijkheid maar 60 centimeter lang. De illustratie op de tentoonstelling was op ware grootte.

Er hingen niet alleen dinosauriers of ander uitgestorven goed. Hier een maarts viooltje.

Campus hier is trouwens best wel mooi en ook wel heel anders dan in Nederland. Hier ook wat foto's daarvan:

Dit is de "dorm" waarin ik op dit moment aan het schrijven ben. En hier een uitzicht richting het centrum van de campus:

Mijn jetlag is overigens vrijwel over: ik heb me iedere avond gedwongen om minimaal tot elf uur op te blijven. Het is nu kwart voor elf en hoewel ik het er niet meer echt zwaar mee heb, merk ik toch dat de dagen aan me vreten. Daarom misschien een beetje droog verhaal voor nu, ik ga mijn bed in!

GNSI conference and annual meeting

Als jullie dit lezen zit ik (weer) in een vliegtuig boven de Atlantische oceaan. Ongeveer dezelfde route als de vorige keer, alleen vlieg ik na Philedelphia niet naar Albany, maar naar Ithaca.

Dit keer ga ik naar de jaarlijkse bijeenkomst van een vereniging waar ik al een aantal jaren lid van ben: The Guild of Natural Science Illustrators, ofwel de GNSI. Een hele week lang vermaken we ons met workshops, uitstapjes en lezingen. Aan het einde van de week geef ik zelf een workshop ZBrush.

Let de komende dagen op mijn weblog, ik zal hier regelmatig wat schrijven. Houdt er rekening mee dat het tijdsverschil zes uur is!

Focus on Nature X, the purchase award

Mijn vorige blogentry eindigde ik met de purchase award en het feit dat ik hem niet gewonnen heb. Hoewel ik dat helemaal niet erg vond was ik toch wel benieuwd wat de argumentatie voor de verschillende keuzes was. Patricia Kernan had mij uitgenodigd om vandaag ook nog even langs te komen, dat sloeg ik dus niet af.

Vanochtend dus weer naar het museum, gelukkig wat minder brak dan gisteren, maar nog steeds niet helemaal bij. Samen met Patricia ben ik alle stukken langs gelopen, ondertussen bleken er nog meer illustratoren rond te lopen! Guusje Bertholet was er, net voordat zij met haar man naar New York zou vertrekken. Patricia vroeg zich af, nadat Guusje weg was, of Guusje en ik niet een Nederlandse dependance van de GNSI zouden kunnen oprichten, iets waar ik zeker wat in zie, maar natuurlijk nog wel met Guusje moet overleggen. In Nederland hebben we een heel andere cultuur wat betreft wetenschappelijke illustratie en het zal nog heel wat voeten in aarde hebben om dat in de fantastische open cultuur zoals die binnen de GNSI bestaat-- het delen van ervaringen, werk en enthousiasme-- te veranderen.

Ook was er iemand die ik gisteren gemist had: Elisabeth de Boor. Zij heeft vorig jaar ook een purchase award gewonnen en is net als Rosemarie Swab een Duitse die naar de VS is geëmigreerd. Verder was ook Becky Uhler er met haar familie.

Patricia vertelde over hoe de Focus on Nature expositie is ontstaan en hoe verbaasd zij is dat er niet meer vergelijkbare exposities zijn. Op de een of de andere manier is er bij musea en universitaire instellingen veel minder belangstelling om een dergelijke expositie te organiseren (in vergelijking met "echte" kunstexposities), terwijl er vanuit het publiek juist wel grote belangstelling bestaat. Daaruit blijkt toch weer dat het niet alleen in Nederland zo is dat (natuur) wetenschappelijke illustratie toch vaak een beetje ondergeschoven kindje is. Ook vertelde ze dat er deze keer in totaal meer dan 350 inzendingen waren, waarvan het overgrote deel botanisch.

Gaandeweg bleek uit Patricia's verhaal dat er druk gediscussieerd is over mijn beide illustraties. De gehele jury is erg terughoudend wat betreft digitale illustraties. Dat is eigenlijk de enige reden waarom het mimivirus niet gekozen is voor de purchase award. Patricia gaf wel aan dat ze hem eigenlijk heel graag wilde hebben, ik heb die illustratie dan ook geschonken aan het museum. Juist omdat ze eigenlijk geen digitale illustraties voor de award wilden kiezen is er nog driftiger gediscussieerd over mijn gorilla. Het museum heeft heel weinig Oost-Indische inkt illustraties, zeker van die kwaliteit (Patricia's woorden). Uiteindelijk is hij het niet geworden omdat ik alleen de kop van de gorilla had getekend en niet de rest. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee, want hoewel ik hem voor de purchase award had opgegeven, wilde ik hem eigenlijk niet kwijt!

Hieronder de jury die de beoordeling heeft gegeven:

Monika DeVries Gohlke
Botanische illustrator

Dr. Norton Miller
Bryologie curator (mossen en levermossen) en paleobotanie curator
New York State museum

Dr. Robert Feranec
Vertebraten paleontology curator
New York State museum

Dr. Carl George
Biologie professor, emiraat
Union College

Patricia Kernan
Wetenschappelijk illustrator
New York State museum

En hier de mensen en de stukken die de purchase award hebben gewonnen. Waar mogelijk heb ik linken gezet. De illustraties zelf, die in het engels tussen haakjes achter de namen staan, komen later; hoewel ik hier de catalogus heb, is het een heel werk dat om te zetten zo zonder scanner!:

Tara Dalton Bensen  (Honeybee) (California, USA)
Robin Brickman  (Green Darner and Pitcher Plants) (Massachusetts, USA)
Lucillo Carcano  (Oak Gall) (Italy) Diana Carmichael  (Lachenalia) (South Africa)
Zoe Carter  (Lapeirousia) (New Zealand)
Emily Damstra  (Eastern River Cooter) (Canada)
Emily Damstra  (Threespine Stickleback) (Cananda)
Frances Fawcett  (Milkweed scene) (New York, USA)
Patricia Latas  (Mandarin fish) (Arizona, USA)
Trudy Nicholson  (Red Fox scene) (Maryland, USA)
Alvaro Nunes  (Jatoba) (Brazil)
Lynne Railsback  (Wild Lupine) (Wisconsin, USA)
Becky Uhler  (Witchazel) (Oregon, USA)
Maureen Wells  (Numbats) (Australia)

Ik zal proberen komende week deze lijst te vervolmaken en de illustraties erbij te plaatsen. Zoals jullie zien is Emily Damstra de grote winnaar van de FON X. Dat is meer dan terecht, zoals ik gisteren ook al heb aangegeven..

Focus on Nature X, de opening

Wow. Dat was fantastisch! Van te voren had ik bedacht dat ik graag een aantal mensen zou willen zien, maar ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat die mensen mij ook graag wilden zien! In no-time zat ik weer bijna op mijn niveau engels zoals toen ik nog voor ABN AMRO werkte had (meer dan de helft van de tijd sprak ik daar engels).

Op het moment dat ik aankwam wilde Patricia Kernan, de organisator van de expositie, mij voorstellen aan dr. Carl George, een van de juryleden. Hij bleek heel erg onder de indruk te zijn van mijn illustratie "Mimivirus" en vroeg me honderduit over hoe ik de illustratie gemaakt had en waar ik mijn informatie vandaan haalde.  En hij bleek niet de enige. Gedurende de dag kwamen er mensen naar mij toe om me complimenten te geven over juist die illustratie. Dat is iets waar ik heel erg blij over ben: hoewel in Nederland vooral de Gorilla indruk heeft gemaakt, ben ik zelf heel erg blij met het mimivirus. Het is een illustratie die een aantal grenzen overschrijdt: doordat het een illustratie betreft van een onderwerp wat wij nooit in werkelijkheid zullen zien, met alle kleuren en texturen die daarbij horen, heb ik heel erg veel moeten interpreteren. Het eindresultaat is een indrukwekkende plaat die er, volgens mijn collega's(!), uitspringt.

Alle illustratoren verzamelden zich voor het programma van de rest van de dag in een restroom, van alle gemakken voorzien, en iedereen kreeg een naamkaartje op met naam en een afbeelding van (een van) de illustratie(s) op de expositie. Op die van mij stond het mimivirus. Becky Uhler kwam naar mij toe, heel erg enthousiast omdat ze me graag wilde ontmoeten: mijn chicken growing up reeks had veel indruk gemaakt! Ik kreeg zelf niet de kans om naar iemand toe te stappen, Therese Brosseau was de volgende die naar me toe kwam. Zij heeft de cicade gemaakt die op de uitnodiging voor de opening staat. Daarna ontmoette ik Frances Fawcett en Sue de Learie Adair. Iemand waar ik heel erg onder de indruk van ben is Dick Rauh, een gepensioneerde art director die de mooiste botanische illustraties maakt. Rosemarie Swab bleek twintig jaar geleden uit Duitsland geëmigreerd te zijn en dat was nog te horen!
Met Guusje Bertholet had ik van te voren afgesproken, maar door alle drukte hebben we elkaar maar heel kort kunnen spreken. Zij was echter net zo enthousiast als ik, dus dat gaat nog wel een vervolg krijgen in Nederland! Ik heb nog een heleboel anderen ontmoet, maar het was zoveel dat ik niet alles hier kan vertellen. 

Rond een uur of twee werden we in drie groepen rondgeleid door de collectie achter de schermen van het museum. Het New York State Museum is enorm, maar achter de schermen doet het mij heel erg denken aan universiteitsgebouwen in Wageningen of aan de collectie bij Naturalis.

John B. Skiba liet ons zien hoe Cartography zich de laatste eeuw had ontwikkeld van een zeer tijdrovend werk tot dit moment waarbij GIS informatie wordt gecombineerd met oude data van onderzoeken in nieuw digitaal materiaal.

Ron Burch vertelde aan de hand van oude aquarellen van watervogels dat er nog wel eens wat verloren is gegaan in de loop van de jaren. Interessant was zijn verhaal hoe het museum aan sommige stukken van de collectie is gekomen.

Patricia Kernan leidde ons uiteindelijk langs de grote collectie illustraties van het museum. Daarbij vergaapten we ons aan de winnaars van de vorige purchase awards, collecties van meer dan honder jaar oud, werk dat ik herkende van sommige standaardwerken over zoogdieren, paddenstoelen, en schelpen, en als klap op de vuurpijl een verzameling wassen beelden van paddenstoelen op ware grootte.

Voor mijn gevoel erg laat, maar hier was het nog maar half vijf, hadden we een uurtje rust tot de officiële opening van de expositie. Ik kreeg eindelijk gelegenheid om alle stukken te zien. Direct natuurlijk naar mijn eigen illustraties gelopen, ik was heel benieuwd omdat ze allebei opnieuw ingelijst hadden moeten worden: tijdens het vervoer is het glas van allebei de lijsten gebroken.. De illustraties zelf waren gelukkig niet beschadigd en heel mooi ingelijst. Ik moest echter wel hard lachen toen ik voor het mimivirus stond: het was op zijn kop opgehangen! Wonderbaarlijk, want in de catalogus en op mijn naamkaartje was het uitstekend gegaan, daar stond alles goed. Het grappige was dat, hoewel ik er erg aan moest wennen, niemand het bewust had gezien. Het was snel verholpen en de fotograaf van de expositie smulde ervan!

Net voor de opening ontmoette ik iemand die ik heel erg graag wilde zien en ook hier bleek dat zij ook mij heel graag wilde zien: Emily Damstra. Ik beschouw haar als een van de beste natural science illustratoren die ik ken, mijn verbazing was groot dat zij hetzelfde dacht over mij! Zij heeft drie illustraties in de expositie en al eerder de purchase award gewonnen. We hebben lange tijd gepraat en elkaar uitgenodigd om bij elkaar te logeren. Komende zomer geef ik een workshop in Ithaca op de GNSI conferentie en we hopen elkaar in ieder geval dan weer te zien.

Tot zover mijn verslag nu. Ik ga zo weer naar het museum om Patricia Kernan weer te ontmoeten. We gaan dan de tentoonstelling nog een keer langs en dan heb ik waarschijnlijk nog wat meer info. De purchase award heb ik niet gewonnen (Emily, die er zelfs twee won, was daar stomverbaasd over), maar de dag was zo fantastisch dat dat eigenlijk niet meer uitmaakte!

Focus on Nature X, de aankomst

Na een hele dag in vliegtuigen gezeten te hebben, zit ik nu om half negen 's ochtends (NY tijd) achter mijn bureau in een bed & breakfast met een uitstekende internetverbinding. Ik had van te voren al op mijn gemak de route vanaf het vliegveld doorlopen met behulp van google maps,

Grotere kaart weergeven

maar de tomtom (in dit geval Garmin) in mijn huurauto was toch wel erg handig als je, voor je gevoel, 's nachts om twee uur nog moet rijden. Het helpt ook dat Amerikanen een stuk rustiger rijden dan Nederlanders. De vlucht was te gek, ik ben overal geholpen en had in beide vliegtuigen twee stoelen voor mijzelf. Ik heb wat filmmateriaal geschoten, niet allemaal van even goede kwaliteit (dat hoestje is niet van mij, het hele vliegtuig zat vol met bejaarde Amerikanen die naar de Keukenhof waren geweest. En dat was prettig: ik heb aardig op mijn engels kunnen oefenen tijdens de vlucht), maar hier alvast het opstijgen vanaf schiphol.

Focus on Nature leeft hier heel erg, ik zie overal folders liggen. Hoewel ik eigenlijk nog in een erge jetlag zit, ga ik zodadelijk de omgeving verkennen, waarschijnlijk met de auto. Later meer!

Focus on Nature X

Als jullie dit lezen zit ik in een vliegtuig boven de Atlantische oceaan. Naar Albany, New York.

Morgen, 17 april is de opening van een twee-jaarlijkse expositie van natuurwetenschappelijke illustraties, de Focus on Nature X. Van over de hele wereld zijn 94 illustraties van 83 wetenschappelijk illustratoren geselecteerd om op de expositie te mogen hangen. Deze illustraties zijn uitgekozen als de crème de la crème op het gebied van natuurwetenschappelijke illustratie wereldwijd. Sommige van die illustraties doen ook mee aan de Purchase Award. Het New York State Museum, dat de expositie organiseert, kiest uit deze illustraties de mooiste en meest indrukwekkende om toe te voegen aan hun eigen collectie.

Ik heb het geluk dat twee van mijn illustraties zijn uitgekozen. Eén illustratie heb ik speciaal gemaakt voor  een artikel in het januari nummer van het maandblad Natuurwetenschap & Techniek, de ander is uiteindelijk ook door NWT gebruikt bij een artikel in het nummer daarna. Allebei de illustraties hebben al eerder op dit weblog gestaan, hier en hier, maar hier toch beide illustraties en een beschrijving:

De ene illustratie is, zoals jullie zien, een gorilla. Dit is een Oost-Indische inkt illustratie die ik net voor de kerst van 2006 in een dag tijd heb gemaakt. Ik wilde een echte gorilla maken, waarbij er zoveel mogelijk gevoel in het gezicht te zien was zonder de gorilla te vermenselijken. Ik denk dat me dat gelukt is ;-). De illustraties was mijn kerstkaart voor dat jaar en was onderdeel van een artikel over infectieziekten als illustratie bij een kader over Ebola en hoe door dat virus nu de wilde gorilla populatie dreigt uit te sterven.

De andere illustratie is het mimivirus. Dit is het grootste virus dat tot nog toe ontdekt is. Het is zo groot dat het structuren heeft die doen denken aan normale cellen: gelaagde membranen en celkern-achtige structuren met daarin het genetisch materiaal van het virus. Het grootste onderdeel van deze illustratie heeft op de cover van het januarinummer gestaan en bij het artikel zelf stond de volledige illustratie met een kader waarin het mimivirus vergeleken werd met E. coli en een rode bloedcel.

Tot zo ver mijn illustraties. Ik ga naar de opening en zal de hele dag en avond aanwezig zijn. Daarbij zal ik proberen om na afloop zo snel mogelijk een verslag hiervan op dit weblog te zetten. Ik verheug me er erg op, want ik kom naar alle waarschijnlijkheid een heleboel mensen, wetenschappelijk illustratoren, tegen waar ik al jaren mee mail, maar die ik nog nooit gezien heb!

Mijn werk op de expositie van het Infographics congres 2008

Tijdens het Infographics congres in Zeist was er een expositie van werk van de deelnemers. Het was een genoegen om te zien. Er hadden heel veel mensen werk ingezonden, stuk voor stuk van hoge kwaliteit. Ook mijn werk hing daar, maar door een foutje hing er van alle twee de werken maar één helft.

Om iedereen toch een blik te gunnen op de twee spreads die ik voor de Ingenieur heb gemaakt, hier twee linken en de informatie die bij de platen op de expositie stond. Klik op de afbeeldingen voor een link naar de pdf's:

 
Publicatiedatum: 18 januari 2008
Opdrachtgever: De Ingenieur
Titel: Markrokosmos
Omschrijving van de opdracht: Laat zien hoe de Markrokosmos (deze naam klopt, Mark heeft er zijn voornaam in verwerkt), een kunstwerk van Mark Bischof van drie bij drie bij twee-en-een-halve meter hoog, werkt. Het kunstwerk heeft ook model gestaan voor de kunstwerken in de film "Fracture" met Anthony Hopkins.

Bijzonder: Ik heb hier zoveel mogelijk geprobeerd ook een kunstwerk van de totale plaat te maken. Het kunstwerk is vrijwel niet uit te leggen door foto's te laten zien, daarvoor is het te overweldigend en te druk. Die drukte wilde ik echter wel in de illustratie naar voren laten komen, zonder dat je het gevoel krijgt door de bomen het bos niet meer te zien. Ik heb het wel van alle kanten kunnen fotograferen, maar uiteindelijk is de illustratie volledig in 3d studio max gemaakt, Photoshop is er vrijwel niet aan te pas gekomen. Vooral de breking van het licht in de knikkers geeft mooie effecten. De plaat is uiteindelijk samengesteld in InDesign.

 

Publicatiedatum: 8 februari 2008       
Opdrachtgever: De Ingenieur
Titel: IJspaleis
Omschrijving van de opdracht: Maak een totaalartikel over de poolbasis Princess Elizabeth, een poolstation dat gebouwd is met de bedoeling zo weinig mogelijk impact op de omgeving te hebben.

Bijzonder: Deze illustratie is een voorbeeld van mijn totaalartikelen. Net als overigens de Markrokosmos is de volledige productie van mijn hand, dus inclusief tekst en titel. In dit totaalartikel is veel research gaan zitten omdat de beschikbare informatie erg verspreid was, waarbij sommige onderdelen pas laat tijdens het maken bekend werden. Ook wisselde de informatie in kwaliteit. Ik heb ook in deze plaat zoveel mogelijk gebruik gemaakt van het vlak, daarbij het gevoel gevend dat je, als een vogel, schuin boven het station hangt. Het overgrote deel van de plaat is gerenderd in 3d Studio Max. De ondergrond heb ik gemaakt in ZBrush en de afwerking is gedaan in Photoshop.
De plaat is samengesteld in InDesign.