Mieke analyseert

Focus on Nature X, the purchase award

Mijn vorige blogentry eindigde ik met de purchase award en het feit dat ik hem niet gewonnen heb. Hoewel ik dat helemaal niet erg vond was ik toch wel benieuwd wat de argumentatie voor de verschillende keuzes was. Patricia Kernan had mij uitgenodigd om vandaag ook nog even langs te komen, dat sloeg ik dus niet af.

Vanochtend dus weer naar het museum, gelukkig wat minder brak dan gisteren, maar nog steeds niet helemaal bij. Samen met Patricia ben ik alle stukken langs gelopen, ondertussen bleken er nog meer illustratoren rond te lopen! Guusje Bertholet was er, net voordat zij met haar man naar New York zou vertrekken. Patricia vroeg zich af, nadat Guusje weg was, of Guusje en ik niet een Nederlandse dependance van de GNSI zouden kunnen oprichten, iets waar ik zeker wat in zie, maar natuurlijk nog wel met Guusje moet overleggen. In Nederland hebben we een heel andere cultuur wat betreft wetenschappelijke illustratie en het zal nog heel wat voeten in aarde hebben om dat in de fantastische open cultuur zoals die binnen de GNSI bestaat-- het delen van ervaringen, werk en enthousiasme-- te veranderen.

Ook was er iemand die ik gisteren gemist had: Elisabeth de Boor. Zij heeft vorig jaar ook een purchase award gewonnen en is net als Rosemarie Swab een Duitse die naar de VS is geëmigreerd. Verder was ook Becky Uhler er met haar familie.

Patricia vertelde over hoe de Focus on Nature expositie is ontstaan en hoe verbaasd zij is dat er niet meer vergelijkbare exposities zijn. Op de een of de andere manier is er bij musea en universitaire instellingen veel minder belangstelling om een dergelijke expositie te organiseren (in vergelijking met "echte" kunstexposities), terwijl er vanuit het publiek juist wel grote belangstelling bestaat. Daaruit blijkt toch weer dat het niet alleen in Nederland zo is dat (natuur) wetenschappelijke illustratie toch vaak een beetje ondergeschoven kindje is. Ook vertelde ze dat er deze keer in totaal meer dan 350 inzendingen waren, waarvan het overgrote deel botanisch.

Gaandeweg bleek uit Patricia's verhaal dat er druk gediscussieerd is over mijn beide illustraties. De gehele jury is erg terughoudend wat betreft digitale illustraties. Dat is eigenlijk de enige reden waarom het mimivirus niet gekozen is voor de purchase award. Patricia gaf wel aan dat ze hem eigenlijk heel graag wilde hebben, ik heb die illustratie dan ook geschonken aan het museum. Juist omdat ze eigenlijk geen digitale illustraties voor de award wilden kiezen is er nog driftiger gediscussieerd over mijn gorilla. Het museum heeft heel weinig Oost-Indische inkt illustraties, zeker van die kwaliteit (Patricia's woorden). Uiteindelijk is hij het niet geworden omdat ik alleen de kop van de gorilla had getekend en niet de rest. En daar ben ik eigenlijk wel blij mee, want hoewel ik hem voor de purchase award had opgegeven, wilde ik hem eigenlijk niet kwijt!

Hieronder de jury die de beoordeling heeft gegeven:

Monika DeVries Gohlke
Botanische illustrator

Dr. Norton Miller
Bryologie curator (mossen en levermossen) en paleobotanie curator
New York State museum

Dr. Robert Feranec
Vertebraten paleontology curator
New York State museum

Dr. Carl George
Biologie professor, emiraat
Union College

Patricia Kernan
Wetenschappelijk illustrator
New York State museum

En hier de mensen en de stukken die de purchase award hebben gewonnen. Waar mogelijk heb ik linken gezet. De illustraties zelf, die in het engels tussen haakjes achter de namen staan, komen later; hoewel ik hier de catalogus heb, is het een heel werk dat om te zetten zo zonder scanner!:

Tara Dalton Bensen  (Honeybee) (California, USA)
Robin Brickman  (Green Darner and Pitcher Plants) (Massachusetts, USA)
Lucillo Carcano  (Oak Gall) (Italy) Diana Carmichael  (Lachenalia) (South Africa)
Zoe Carter  (Lapeirousia) (New Zealand)
Emily Damstra  (Eastern River Cooter) (Canada)
Emily Damstra  (Threespine Stickleback) (Cananda)
Frances Fawcett  (Milkweed scene) (New York, USA)
Patricia Latas  (Mandarin fish) (Arizona, USA)
Trudy Nicholson  (Red Fox scene) (Maryland, USA)
Alvaro Nunes  (Jatoba) (Brazil)
Lynne Railsback  (Wild Lupine) (Wisconsin, USA)
Becky Uhler  (Witchazel) (Oregon, USA)
Maureen Wells  (Numbats) (Australia)

Ik zal proberen komende week deze lijst te vervolmaken en de illustraties erbij te plaatsen. Zoals jullie zien is Emily Damstra de grote winnaar van de FON X. Dat is meer dan terecht, zoals ik gisteren ook al heb aangegeven..

Focus on Nature X, de opening

Wow. Dat was fantastisch! Van te voren had ik bedacht dat ik graag een aantal mensen zou willen zien, maar ik had er helemaal niet bij stilgestaan dat die mensen mij ook graag wilden zien! In no-time zat ik weer bijna op mijn niveau engels zoals toen ik nog voor ABN AMRO werkte had (meer dan de helft van de tijd sprak ik daar engels).

Op het moment dat ik aankwam wilde Patricia Kernan, de organisator van de expositie, mij voorstellen aan dr. Carl George, een van de juryleden. Hij bleek heel erg onder de indruk te zijn van mijn illustratie "Mimivirus" en vroeg me honderduit over hoe ik de illustratie gemaakt had en waar ik mijn informatie vandaan haalde.  En hij bleek niet de enige. Gedurende de dag kwamen er mensen naar mij toe om me complimenten te geven over juist die illustratie. Dat is iets waar ik heel erg blij over ben: hoewel in Nederland vooral de Gorilla indruk heeft gemaakt, ben ik zelf heel erg blij met het mimivirus. Het is een illustratie die een aantal grenzen overschrijdt: doordat het een illustratie betreft van een onderwerp wat wij nooit in werkelijkheid zullen zien, met alle kleuren en texturen die daarbij horen, heb ik heel erg veel moeten interpreteren. Het eindresultaat is een indrukwekkende plaat die er, volgens mijn collega's(!), uitspringt.

Alle illustratoren verzamelden zich voor het programma van de rest van de dag in een restroom, van alle gemakken voorzien, en iedereen kreeg een naamkaartje op met naam en een afbeelding van (een van) de illustratie(s) op de expositie. Op die van mij stond het mimivirus. Becky Uhler kwam naar mij toe, heel erg enthousiast omdat ze me graag wilde ontmoeten: mijn chicken growing up reeks had veel indruk gemaakt! Ik kreeg zelf niet de kans om naar iemand toe te stappen, Therese Brosseau was de volgende die naar me toe kwam. Zij heeft de cicade gemaakt die op de uitnodiging voor de opening staat. Daarna ontmoette ik Frances Fawcett en Sue de Learie Adair. Iemand waar ik heel erg onder de indruk van ben is Dick Rauh, een gepensioneerde art director die de mooiste botanische illustraties maakt. Rosemarie Swab bleek twintig jaar geleden uit Duitsland geëmigreerd te zijn en dat was nog te horen!
Met Guusje Bertholet had ik van te voren afgesproken, maar door alle drukte hebben we elkaar maar heel kort kunnen spreken. Zij was echter net zo enthousiast als ik, dus dat gaat nog wel een vervolg krijgen in Nederland! Ik heb nog een heleboel anderen ontmoet, maar het was zoveel dat ik niet alles hier kan vertellen. 

Rond een uur of twee werden we in drie groepen rondgeleid door de collectie achter de schermen van het museum. Het New York State Museum is enorm, maar achter de schermen doet het mij heel erg denken aan universiteitsgebouwen in Wageningen of aan de collectie bij Naturalis.

John B. Skiba liet ons zien hoe Cartography zich de laatste eeuw had ontwikkeld van een zeer tijdrovend werk tot dit moment waarbij GIS informatie wordt gecombineerd met oude data van onderzoeken in nieuw digitaal materiaal.

Ron Burch vertelde aan de hand van oude aquarellen van watervogels dat er nog wel eens wat verloren is gegaan in de loop van de jaren. Interessant was zijn verhaal hoe het museum aan sommige stukken van de collectie is gekomen.

Patricia Kernan leidde ons uiteindelijk langs de grote collectie illustraties van het museum. Daarbij vergaapten we ons aan de winnaars van de vorige purchase awards, collecties van meer dan honder jaar oud, werk dat ik herkende van sommige standaardwerken over zoogdieren, paddenstoelen, en schelpen, en als klap op de vuurpijl een verzameling wassen beelden van paddenstoelen op ware grootte.

Voor mijn gevoel erg laat, maar hier was het nog maar half vijf, hadden we een uurtje rust tot de officiële opening van de expositie. Ik kreeg eindelijk gelegenheid om alle stukken te zien. Direct natuurlijk naar mijn eigen illustraties gelopen, ik was heel benieuwd omdat ze allebei opnieuw ingelijst hadden moeten worden: tijdens het vervoer is het glas van allebei de lijsten gebroken.. De illustraties zelf waren gelukkig niet beschadigd en heel mooi ingelijst. Ik moest echter wel hard lachen toen ik voor het mimivirus stond: het was op zijn kop opgehangen! Wonderbaarlijk, want in de catalogus en op mijn naamkaartje was het uitstekend gegaan, daar stond alles goed. Het grappige was dat, hoewel ik er erg aan moest wennen, niemand het bewust had gezien. Het was snel verholpen en de fotograaf van de expositie smulde ervan!

Net voor de opening ontmoette ik iemand die ik heel erg graag wilde zien en ook hier bleek dat zij ook mij heel graag wilde zien: Emily Damstra. Ik beschouw haar als een van de beste natural science illustratoren die ik ken, mijn verbazing was groot dat zij hetzelfde dacht over mij! Zij heeft drie illustraties in de expositie en al eerder de purchase award gewonnen. We hebben lange tijd gepraat en elkaar uitgenodigd om bij elkaar te logeren. Komende zomer geef ik een workshop in Ithaca op de GNSI conferentie en we hopen elkaar in ieder geval dan weer te zien.

Tot zover mijn verslag nu. Ik ga zo weer naar het museum om Patricia Kernan weer te ontmoeten. We gaan dan de tentoonstelling nog een keer langs en dan heb ik waarschijnlijk nog wat meer info. De purchase award heb ik niet gewonnen (Emily, die er zelfs twee won, was daar stomverbaasd over), maar de dag was zo fantastisch dat dat eigenlijk niet meer uitmaakte!

Focus on Nature X, de aankomst

Na een hele dag in vliegtuigen gezeten te hebben, zit ik nu om half negen 's ochtends (NY tijd) achter mijn bureau in een bed & breakfast met een uitstekende internetverbinding. Ik had van te voren al op mijn gemak de route vanaf het vliegveld doorlopen met behulp van google maps,

Grotere kaart weergeven

maar de tomtom (in dit geval Garmin) in mijn huurauto was toch wel erg handig als je, voor je gevoel, 's nachts om twee uur nog moet rijden. Het helpt ook dat Amerikanen een stuk rustiger rijden dan Nederlanders. De vlucht was te gek, ik ben overal geholpen en had in beide vliegtuigen twee stoelen voor mijzelf. Ik heb wat filmmateriaal geschoten, niet allemaal van even goede kwaliteit (dat hoestje is niet van mij, het hele vliegtuig zat vol met bejaarde Amerikanen die naar de Keukenhof waren geweest. En dat was prettig: ik heb aardig op mijn engels kunnen oefenen tijdens de vlucht), maar hier alvast het opstijgen vanaf schiphol.

Focus on Nature leeft hier heel erg, ik zie overal folders liggen. Hoewel ik eigenlijk nog in een erge jetlag zit, ga ik zodadelijk de omgeving verkennen, waarschijnlijk met de auto. Later meer!

Focus on Nature X

Als jullie dit lezen zit ik in een vliegtuig boven de Atlantische oceaan. Naar Albany, New York.

Morgen, 17 april is de opening van een twee-jaarlijkse expositie van natuurwetenschappelijke illustraties, de Focus on Nature X. Van over de hele wereld zijn 94 illustraties van 83 wetenschappelijk illustratoren geselecteerd om op de expositie te mogen hangen. Deze illustraties zijn uitgekozen als de crème de la crème op het gebied van natuurwetenschappelijke illustratie wereldwijd. Sommige van die illustraties doen ook mee aan de Purchase Award. Het New York State Museum, dat de expositie organiseert, kiest uit deze illustraties de mooiste en meest indrukwekkende om toe te voegen aan hun eigen collectie.

Ik heb het geluk dat twee van mijn illustraties zijn uitgekozen. Eén illustratie heb ik speciaal gemaakt voor  een artikel in het januari nummer van het maandblad Natuurwetenschap & Techniek, de ander is uiteindelijk ook door NWT gebruikt bij een artikel in het nummer daarna. Allebei de illustraties hebben al eerder op dit weblog gestaan, hier en hier, maar hier toch beide illustraties en een beschrijving:

De ene illustratie is, zoals jullie zien, een gorilla. Dit is een Oost-Indische inkt illustratie die ik net voor de kerst van 2006 in een dag tijd heb gemaakt. Ik wilde een echte gorilla maken, waarbij er zoveel mogelijk gevoel in het gezicht te zien was zonder de gorilla te vermenselijken. Ik denk dat me dat gelukt is ;-). De illustraties was mijn kerstkaart voor dat jaar en was onderdeel van een artikel over infectieziekten als illustratie bij een kader over Ebola en hoe door dat virus nu de wilde gorilla populatie dreigt uit te sterven.

De andere illustratie is het mimivirus. Dit is het grootste virus dat tot nog toe ontdekt is. Het is zo groot dat het structuren heeft die doen denken aan normale cellen: gelaagde membranen en celkern-achtige structuren met daarin het genetisch materiaal van het virus. Het grootste onderdeel van deze illustratie heeft op de cover van het januarinummer gestaan en bij het artikel zelf stond de volledige illustratie met een kader waarin het mimivirus vergeleken werd met E. coli en een rode bloedcel.

Tot zo ver mijn illustraties. Ik ga naar de opening en zal de hele dag en avond aanwezig zijn. Daarbij zal ik proberen om na afloop zo snel mogelijk een verslag hiervan op dit weblog te zetten. Ik verheug me er erg op, want ik kom naar alle waarschijnlijkheid een heleboel mensen, wetenschappelijk illustratoren, tegen waar ik al jaren mee mail, maar die ik nog nooit gezien heb!

Holleeder, een jaar verder

Herinneren je jullie deze nog?

Vandaag een jaar geleden werd Holleeder met spoed opgenomen op de intensieve care omdat hij een lekkende hartklep had. In opdracht van het FD heb ik toen een illustratie gemaakt, deze is echter nooit geplaatst. 

Zoals altijd bij een krant wordt het meeste echt journalistieke werk binnen een hele korte tijd gemaakt, vaak heb je er niet meer dan een paar uur voor. Daardoor had ik de illustratie pas rond half tien 's avonds af, wel op tijd voor de krant van de volgende dag. De illustratie ging de molen in en ik verwachtte hem gewoon in de krant te zien. In plaats van mijn illustratie stond er echter een foto van Holleeder. Bij navraag had de op dat moment verantwoordelijke eindredacteur besloten voor de foto. Reden hiervoor was dat, hoewel vrijwel alle kranten een dergelijke illustratie hadden geplaatst, het verdiepen in de oorzaken van de toestand van de lekkende hartklep van Holleeder niet aansluit bij het soort berichtgeving die het FD brengt. Daarnaast was het bericht pure speculatie. Ook daarom hoort het bericht ook niet thuis in een krant als het Financieële Dagblad. En hoewel ik het natuurlijk jammer vond dat ik me een paar uur voor niks het schompus had gewerkt, was ik het heel erg met de eindredacteur eens.

Ik vind deze illustratie en de uiteindelijke keuze van de eindredacteur een heel goed voorbeeld van het blijven kiezen voor de identiteit van een magazine of krant. Zulke keuzen versterken het beeld naar buiten toe. Een illustratie als deze past heel goed in een algemene krant, maar niet in een krant die zich voornamelijk bezig houdt met economische en financiële onderwerpen.